Historia Szkoły

Nowoczesna szkoła zawodowa nowoczesny region

  • Slajd1.PNG
  • Slajd2.PNG
  • Slajd3.PNG
  • Slajd4.PNG
  • Slajd5.PNG
  • Slajd6.PNG
  • Slajd7.PNG
  • Slajd8.PNG
  • Slajd9.PNG
  • Slajd10.PNG
  • Slajd11.PNG

Wiedza Edukacja Rozwój

  • Slajd1.JPG
  • Slajd2.JPG
  • Slajd3.JPG
  • Slajd4.JPG
  • Slajd5.JPG
  • Slajd6.JPG
  • Slajd7.JPG
  • Slajd8.JPG
  • Slajd9.JPG
  • Slajd10.JPG
  • Slajd11.JPG
  • Slajd12.JPG
  • Slajd13.JPG
  • Slajd14.JPG
  • Slajd15.JPG
  • Slajd16.JPG
  • Slajd17.JPG
  • Slajd18.JPG
  • Slajd19.JPG
  • Slajd20.JPG

Miasto Chmielnik ma 8,5 km2 powierzchni i około 4.700 mieszkańców. Już w okresie międzywojennym społeczeństwo Chmielnika czyniono starania o uzyskanie zgody na budowę lub otwarcie szkoły średniej, lecz nie uzyskało takiej zgody. Po II wojnie światowej w lipcu 1948 roku zawiązał się Komitet Założycielski szkoły średniej ogólnokształcącej z inicjatywy sędziego Franciszka Kondery. Już od października 1948 r. przy szkole podstawowej w Chmielniku została otwarta ósma klasa – zaczątek szkoły licealnej, organizato-rem tej klasy był kierownik szkoły Aleksander Kuczyński. Klasa koedukacyjna liczyła 43 uczniów. W 1949 r. obowiązki dyrektora przyjął prof. Stanisław Kasprzycki. W r. szk. 1949/50 powstała klasa IX – ta, która liczyła 35 uczniów, klasa VIII – 45 uczniów. Wydatki na szkołę były duże, jednakże z powodu braków finansowych i braku poparcia ze strony władz oświatowych w r. szk. 1950/51 szkoła przestała istnieć.

Z dniem 1 stycznia 1956 r. Chmielnik staje się siedzibą władz powiatu chmielnickiego. Społeczeństwo Chmielnika ponownie występuje z inicjatywą otwarcie i budowy szkoły.

Lata 50-te

19 marca 1956 roku powołany został Powiatowy Komitet Budowy Szkoły Średniej pod przewodnictwem pana Juliana Raka. Komitet ten, dzięki poparciu władz powiatowych poczynił kroki celem otwarcia w Chmielniku szkoły średniej. Dnia 18 kwietnia 1959 roku Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Chmielniku powołało Powiatowy Komitet Budowy Szkoły Średniej w składzie trzydziestu osób (z terenu powiatu chmielnickiego). Komitet uzyskał zezwolenie władz na otwarcie ósmej klasy. W dniu 17 sierpnia 1959 roku wydano zgodę na otwarcie w Chmielniku Liceum Ogólnokształcącego. 10 września 1959 roku nastąpiło jej uroczyste otwarcie i inauguracja pierwszego roku szkolnego: 1959-1960. Szkoła funkcjonowała w wynajętych pomieszczeniach przy ulicy Szkolnej.    
W pierwszym roku działalności naukę pobierało 88 uczniów. Kadrę nauczycielską stanowiło sześć osób: 
- Zenon Radziszewski dyrektor, uczył języka polskiego i historii, wychowawca klasy VIIIa
- Aleksander Koczur uczył matematyki, fizyki, chemii, geografii, rysunku, wychowawca klasy VIIIb,
- Daniel Czajor uczył języka rosyjskiego,
- Stefania Bednarczyk uczyła języka francuskiego,
- Zdzisława Pietrzyk uczyła wychowania fizycznego dziewcząt,
- Stanisław Stachowicz uczył wychowania fizycznego chłopców.

Już w pierwszym roku istnienia szkoły, z uwagi na złe warunki lokalowe, rozpoczęły się starania o budowę nowego gmachu dla liceum. W lipcu 1960 roku wydano pozwolenia na jego budowę.

Lata 60-te

Od 1961 roku szkoła średnia funkcjonowała jako 4-letnie liceum ogólnokształcące. W tym też roku zatrudnionych zostało 9 nowych nauczycieli.
W styczniu 1963 roku naukę rozpoczęto w nowym budynku dysponującym także salą gimnastyczną. Znajdował się on przy ulicy Buskiej, a powstał na potrzeby szkoły podstawowej nr 2 oraz Liceum Ogólnokształcącego. Ten rok szkolny był niezwykły. 
W tym to bowiem roku po raz pierwszy w Liceum Ogólnokształcącym w Chmielniku zorganizowano egzamin maturalny w wyniku którego świadectwo dojrzałości otrzymały 32 osoby. 30 sierpnia 1966 r., Miejska Rada Narodowa dokonała zmiany nazwy dotychczasowej ulicy Buskiej na ulicę Adolfa Dygasińskiego. Początek nowego roku szkolnego był niezwykle uroczysty, w związku z nadaniem szkole imienia Adolfa Dygasińskiego w dniu 4 września. Wkrótce też odbyło się odsłonięcie popiersia Adolfa Dygasińskiego usytuowanego przed gmachem szkoły. 
Wyrazem powiększenia bazy lokalowej było oddanie do użytku w roku 1967 budynku internatu dla 150 wychowanków. W tym samym roku ukończono boiska do piłki siatkowej i  koszykówki.
Końcowym akordem tworzenia bazy chmielnickiego liceum było wykonanie w 1970 roku boiska do piłki ręcznej, skoczni w dal i wzwyż oraz bieżni. 

Lata 70-te

W 1972 roku miało miejsce ukończenie budowy Domu Nauczyciela wznoszonego od 1968r. W trakcie budowy prace niefachowe takie jak zwózka kamienia, wykopy pod fundamenty wykonali nauczyciele, młodzież szkolna i rodzice.
W roku szkolnym 1975-1976 zgodnie z wytycznymi władz oświatowych wprowadzono profilowanie klas, przypisując poszczególnym klasom profile kształcenia: Ia – profil humanistyczny, Ib – matematyczno-fizyczny, Ic – biologiczno-chemiczny, Id i Ie – ogólny.
Pierwszy remont kapitalny szkoły przeprowadzono w roku 1980. 
W latach 70-tych w odpowiedzi na hasło budowania II Polski społeczność szkolna aktywnie włączyła się w działania na  rzecz budowy piękniejszej ojczyzny oraz poprawy wizerunku środowiska Miasta i Gminy Chmielnik. Działania te objęły: czyny społeczne w związku z obchodami świąt państwowych, zalesianie terenów gminy, prace sezonowe mające na celu pomoc okolicznej ludności, prace porządkowe w otoczeniu szkoły.  
Dopełnieniem wizerunku pracy szkoły była aktywność na polu kultury. Wyrazem tego były przygotowywane przez młodzież skupioną w kole dramatycznym pod prze-wodnictwem Zenona Radziszewskiego i Ma¬rii Maj, spektakle teatralne. W murach szkoły przyjmowaliśmy szczególnych gości min. aktorów Annę Dymną i Olgierda Łukaszewicza, literatów  Stanisława Skonecznego i Wi-tolda Zechentera.

Lata 80-te

W 35-rocznicę zwycięstwa nad hitleryzmem w dniu 9 maja 1980 miało miejsce uroczyste otwarcie usytuowanej w pracowni historycznej Izby Pamięci Narodowej. Uroczystość otwarcia zaszczycili swoją obecnością goście z Kielc oraz grono kombatantów z Chmielnika i okolic. Izba odegrała dużą rolę w procesie wychowania patriotycznego i nauczania młodzieży. Jej powstanie przyczyniło się do nawiązania kontaktów z uczestnikami walk o wyzwolenie miasta spod okupacji niemieckiej w styczniu 1945 roku. Wyrazem tego stały się kilkukrotne wizyty w naszym mieście Władimira Akimowa. 
W wyjątkowym okresie stanu wojennego nauczyciele i młodzież nie popadli w apatię i marazm, ofiarując pomoc Społecznemu Komitetowi Budowy Pomnika Kardynała Stefana Wyszyńskiego.
Księgozbiór biblioteki szkolnej systematycznie wzbogacano o nowe pozycje książkowe. Rekordowym był rok 1982, w którym to dokonano zakupu 562 woluminów.
Tradycją liceum stały się czwartkowe spotkania z muzyką poważną oferowane przez Filharmonię Warszawską dla uczniów i nauczycieli chmielnickich szkół. 
Nasza szkoła zawsze była otwarta na pomoc dla potrzebujących. Dekada lat 80- tych to okres szczególnej aktywności w tym zakresie. Zbiórki pieniędzy wspomagały min. Wojewódzki Szpital Dziecięcy w Kielcach, Szpital Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi,  Komitet Budowy Mauzoleum Wsi Pol-skiej w Michniowie, Fundusz Solidarności dla Dzieci Etiopskich, Fundusz Stypendialny im. Fryderyka Chopina w Warszawie, Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami. Społeczność szkolna nie pozostała głucha na tragedię, jaka dotknęła naród Armenii w wielkim trzęsieniu ziemi 1988 roku, odpowiadając na apel PCK. 
Wyzwaniem czasu stało się zorganizowanie w 1989 roku pierwszej pracowni kompu-terowej, która przyczyniła się do unowocze-śnienia procesu dydaktycznego.

Lata 90-te

Przemiany ustrojowe przełomu lat 80-90-tych spowodowały zmianę polityki i otwarcie naszego kraju na kontakty z Europą Zachodnią, czego efektem były działania zmierzające do integracji politycznej, gospodarczej i militarnej z krajami demokratycznymi. Przejawem otwarcia się młodzieży naszej szkoły na te tendencje było utworzenie w 1991 roku Koła Przyjaciół Europy, które propagowało idee zjednoczonej Europy.
W 1992 roku społeczność szkolna aktywnie uczestniczyła w obchodach 750-lecia Chmielnika, czemu dała przejaw we wrześniowej inscenizacji na ulicach miasta oraz pokazach szkolnego „Aerobiku” na boisku sportowym. Szkoła angażowała się w kolejne środowiskowe uroczystości, które po 1989 roku mogły nabrać oficjalnego charakteru. Było to min. odsłonięcie tablicy upamiętniającej działalność niepodległościową oddziałów Narodowych Sił Zbrojnych i ich lokalnego dowódcę por. Stanisława Grabdę pseudonim „Bem”.
Od 1994 do 1997 roku uczniowie brali udział w programie wymiany młodzieży polsko-kanadyjskiej prowadzonym przez Fundację Wspomagającą Zaopatrzenie Wsi w Wodę. Poznając odmienne tradycje i  kulturę, ucząc się języka, przygotowywali się do funkcjonowania w nowej rzeczywistości jako pełnoprawni Europejczycy. W ramach wymiany do Chmielnika trafiła młodzież kanadyjska co z pewnością było promocją miasta i regionu za oceanem.
W dniach 3-4.06.1994r. odbyły się uroczystość 35-lecia szkoły  Z tej okazji wydano min. pamiątkowe pismo Nasze Liceum 1959-1994. W 1996r. w internacie otwarto Klub Młodzieżowy organizujący różne turnieje, spotkania towarzyskie oraz dyskoteki dla uczącej się młodzieży. Pomieszczenia klubu wykorzystywane były także do organizowania sesji naukowych. 
W murach naszej szkoły gościliśmy znane osobistości życia politycznego, parlamentarzystów: Panią Marię Stolzman, Pana Janusza Onyszkiewicza, Pana Juliusza Brauna.
W końcu lat 90-tych szkoła zyskała możliwość korzystania z sieci Internet, co przyczyniło się do udoskonalenia procesu dydaktycznego.
W roku 1998 zainaugurowało działalność czteroletnie Liceum Ekonomiczne.

Ostatnie 10-lecie

01.09.2002 – przekształcenie Liceum Ogólnokształcącego im. Adolfa Dygasińskiego w Zespole Szkół nr 3 w Chmielniku.
2005/2006 – Liceum Ogólnokształcącego im. Adolfa Dygasińskiego przystąpiło do realizacji projektu o nazwie certyfikat „Europejska Szkoła”
18.02.2008 – wręczenie certyfikatu jakości „Europejska Szkoła”
2006 – nawiązanie współpracy z Izbą Rze-mieślników i Przedsiębiorców w Kielcach (współpraca w ramach przygotowania z eg-zaminu zawodowego)
2006 – nawiązanie współpracy z Instytutem chemii Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego  im. 
J. Kochanowskiego.
Wiosna 2007 – uzyskanie pełnomocnictwa Zarządu i Rady Powiatu  do przygotowania i realizacji budowy pełnowymiarowej hali sportowej.
2008 – podpisanie umowy partnerskiej z firmą „MAPEI” w ramach wspomagania szkół w realizacji praktycznej nauki zawodu.
2008 – nawiązanie współpracy z Politechniką Świętokrzyską oraz Wyższą Szkołą Ekonomi, Turystyki i Nauk Społecznych w Kielcach.
05.01.2009 – uroczyste przekazanie do używania placu pod budowę hali sportowej firme „Dorbut” SA.
05.03.2009 – podpisanie umowy o współpracy pomiędzy ZS Nr 3 w Chmielniku a ESO – Euroskola Slovensko s.r.o Sukromna hotelova akademia w ramach (programów) edukacyjnych.
Październik 2009 – obchody Powiatowego Dnia Edukacji połączono z inauguracją jubileuszu 50 – lecia istnienia szkoły.
13.02.2010 - otwarcie pełnowymiarowej hali sportowej.
05.06.2010 - IV Zjazd Absolwentów.
2008-2010 - wymiana młodzieży między szkołami ZS Nr3 w Chmielniku i Szkolnym Centrum Zawodowym w Rodewisch.

 

 

Wywiad z pierwszym dyrektorem szkoły

Zenon Radziszewski
Rozmowa z pierwszym dyrektorem Liceum Ogólnokształcącego - 
mgr Zenonem Radziszewskim jaką udzielił do gazetki szkolnej "RADAR".
 
-Proszę powiedzieć co słuchać u emerytowanego nauczyciela, wychowawcy, dyrektora?
Rewolucja techniczna i społeczna, jakie dokonały się w okresie XX wieku wywarły trwały ślad w psychice i życiu mojego pokolenia. Pamiętam część okresu międzywojennego (radio słuchawkowe na kryształek), okres okupacji i całą epokę powojenną. Wiedzę zdobywałem jak Andrzej Radek- w trudach i znoju- średnią szkołę w Krakowie i Uniwersytet Wrocławski. Od młodych lat interesowałem się książką. Pamiętam, że w okresie okupacji prosiłem handlarki o przywożenie mi różnych książek. Miłość do książki sprawiła, że ukończyłem Liceum Bibliotekarsko-Księgarskie i polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskm. Stąd do dziś moje mieszkanie wypełnione jest książkami. Mogę też teraz wykorzystać czas na czytanie ich. Wychowany jestem na literaturze romantycznej, która jest mi szczególnie bliska. Przeżywam przykre chwile, gdy słyszę, jak młodzi politycy potępiają wszystko, co działo się w Polsce Ludowej. A ja odgruzowałem Wrocław i Warszawę. Młodzieży tłumaczyłem, że należy się szacunek tym, którzy byli przed nimi. Często cytowałem im sonet Adama Asnyka „Do Młodych” 
 
 

Wywiad z dyrektorem Herykiem Kulińskim

 Wywiad z mgr Henrykiem Kulińskim długoletnim dyrektorem Liceum Ogólnokształcącego im. Adolfa Dygasińskiego a następnie Zespołu Szkół Nr3 w Chmielnikum jakiego udzielił do gazetki szkolnej  "RADAR".

 

dyrektor kulinski

-Panie Dyrektorze - wróćmy do początków - jak wyglądały pierwsze lata zarządzania przez Pana naszą szkołą?
Pragnę powrócić do wspomnień sprzed 24 laty... 
W roku 1982 powierzono mi funkcję dyrektora naszego liceum. Pracowałem w tej szkole jako nauczyciel, więc znałem jej problemy od strony praktycznej. Było to jednak wyzwanie, bo każda praca związana z zarządzaniem, to duża odpowiedzialność. 
Gdy obejmowałem kierownictwo nad tą placówką  liczyła ona 12 oddziałów (klas). Warunki były trudne, gdyż w naszym budynku na parterze mieściła się szkoła podstawowa. Na pierwszym piętrze uczyli się licealiści. W jednym budynku w atmosferze hałasu i powagi, problemów dziecięcych i tych, którzy wchodzili w dorosłe życie, nie było incydentów ani agresji. Wówczas młodzież ze zrozumieniem i troską traktowała „maluchów”. 
Przy szkole funkcjonował Internat, który mieścił się w dzisiejszym obiekcie Środowiskowego Domu Samopomocy oraz mieszkań socjalnych. Mieszkało w nim 100 wychowanków z okolicznych   (i nie tylko) miejscowości. Kadrę dydaktyczną stanowiło 25 doświadczonych i zaangażowanych nauczycieli.

  -Czy spośród dyrektorów, których Pan pamięta z czasów, kiedy był Pan jeszcze uczniem, była taka osoba, która stała się autorytetem, którą próbował Pan naśladować?
Takiego konkretnego dyrektora nie mogę przywołać, ale jako uczeń szkoły średniej pamiętam wielu pedagogów, którzy mieli wpływ na moją postawę i poglądy. Nauczyli mnie rzetelnej i systematycznej pracy, zwracali uwagę na wygląd zewnętrzny (higienę, odpowiedni strój), szacunek do drugiego człowieka. Te właśnie wartości jako nauczyciel i dyrektor starałem się wdrażać w pracy wychowawczej z młodzieżą. Zaś w pracy kierowniczej  korzystałem z rad i spostrzeżeń moich kolegów dyrektorów  z innych szkół średnich , z którymi współpracowałem  oraz wiedzy nabytej na kursach i naradach organizowanych dla kadry kierowniczej zarządzającej oświatą.
-Po tylu latach piastowania dyrektorskiego stanowiska był Pan zapewne świadkiem wielu niezwykłych wydarzeń. Może nam Pan o nich opowiedzieć.
Tych wydarzeń było wiele, zarówno poważnych, zabawnych i refleksyjnych, bo życie nie tylko szkolne wciąż ich dostarcza. 
W mojej pamięci najbardziej zapisały się dwa zjazdy absolwentów: z okazji jej 35-lecia i drugi pięć lat później  i  z okazji 40-lecia istnienia liceum. oraz  spotkanie rocznika 1975 po trzydziestu latach od ukończenia szkoły,  którego jednej  z klas  byłem wychowawcą. Każde spotkanie po latach dostarcza wielu wzruszeń, dlatego dla mnie kontakt z dorosłymi już ludźmi był dużą satysfakcją. , Wynikała ona z tego, że tak wielu naszych absolwentów zrealizowało swoje plany życiowe, ukończyło studia, znalazło ciekawą pracę. Byli wśród nich lekarze, prawnicy, księża, siostry zakonne, nauczyciele, inżynierowie, pielęgniarki i inni. Byliśmy dumni, że są oni naszymi absolwentami. Okazywane pedagogom wyrazy podziękowania i szacunku utwierdzały nas w przekonaniu , że wykonywany przez nas zawód, choć trudny, bo wymaga ciągłej oceny drugiego człowieka, to jednak dostarcza wiele zadowolenia.
-Pomówmy teraz o znaczących sukcesach szkoły kierowanej przez Pana.
Szkoła nasza od początku jej powstania, tj. od 1959 roku, pełniła ważną rolę, bowiem umożliwiała naukę młodzieży z Chmielnika i okolicznych miejscowości. Stwarzała jej możliwość kształcenia i poszerzania zainteresowań.
W ciągu minionych 47 lat istnienia Liceum jego mury opuściło ponad 3500 absolwentów, z których większość ukończyła studia wyższe. Szkoła posiada liczne osiągnięcia w zakresie udziału w olimpiadach przedmiotowych, konkursach, turniejach i zawodach. Najważniejsze z nich to: laureat i zdobywca I miejsca w IX Olimpiadzie Historycznej, laureat VI Młodzieżowego Turnieju Wiedzy Filozoficznej, finalista XXIV Olimpiady Biologicznej, finalista XIX Olimpiady Artystycznej, finalista XXVII Olimpiady Geograficznej i Nautologicznej, laureat XXXVII Konkursu Chemicznego im. Prof. Antoniego Swinarskiego, finalista XIV Olimpiady   Wiedzy   o   Polsce   i    Świecie  Współczesnym, finalistka  XII Olimpiady Wiedzy o Prawach Człowieka  oraz    laureaci    i   finaliści konkursów  recytatorskich. Odnosiliśmy także liczne sukcesy w zawodach sportowych min. sekcji piłki koszykowej i sekcji strzeleckiej. Szkoła   oferuje   szeroką   ofertę zajęć pozalekcyjnych pozwalającą na rozwój zainteresowań młodzieży. Ambitni uczniowie zawsze mieli i mają w naszej placówce warunki do realizowania swoich zainteresowań.
-A jakie są według Pana, negatywne strony bycia dyrektorem?
Stanowisko dyrektora, jak już wcześniej stwierdziłem, to duża odpowiedzialność. Rzetelne wykonywanie wszystkich zadań i obowiązków wymaga także poświęcenia swojego czasu wolnego. Czyni się to kosztem życia rodzinnego. Chcę dodać, że tej pracy towarzyszy ciągły stres. 
-Jest taki moment w życiu każdego człowieka, kiedy przychodzi chwila zwątpienia. Czy myślał Pan kiedyś o rezygnacji z piastowanej funkcji?
Wcześniej nie myślałem. W miesiącu maju 2006r. podjąłem decyzję o rezygnacji z funkcji dyrektora. Jest czas pracy i czas odpoczynku. Po 36 latach pracy w zawodzie nauczycielskim i 24 latach kierowania szkołą od nowego roku szkolnego przeszedłem na emeryturę. Uznałem, że nadszedł czas zwolnienia tempa pracy, odpoczynku i poświecenia wolnego czasu życiu rodzinnemu. 
-Czy zauważa Pan różnicę między młodzieżą sprzed kilkunastu lat i tą współczesną? Jeśli tak to, jakie?
Różnice są znaczne. Tak już jest, że każde pokolenie młodzieży dorasta w określonym czasie, warunkach społecznych, ekonomicznych i kulturowych. Dynamiczny rozwój współczesnego życia, zwłaszcza postęp cywilizacyjny, techniczny, środki masowego przekazu mają wpływ na postawy i charakter młodych ludzi. Brak autorytetów, kryzys moralny rodziny , problemy ekonomiczne negatywnie oddziaływają na ich  wychowanie, co objawia się w przemocy i agresji, dominacji silnych nad słabszymi. Młodzi manifestują swą postawę min. poprzez nieodpowiedni strój, swobodę obyczajową, wulgarny język. Bezstresowe wychowanie, domaganie się  przez ucznia  tylko praw, a zapominanie o obowiązkach, sumiennej , rzetelnej pracy – to efekt tego, o czym słyszymy tak często w środkach masowego przekazu. Dawniej młodzi ludzie żyli w „szarym świecie”, ale ich kultura osobista, szacunek do nauczycieli,  wypełniania obowiązków był niemal wzorowy. Zakończę optymistycznie, że i dziś spotykamy wielu zaangażowanych, ambitnych i pracowitych uczniów i to naprawdę cieszy... 
-Praca dyrektora wiąże się z wieloma wyrzeczeniami. Czy możemy spytać, jakim pasjom odda się Pan, zważywszy, że ma Pan teraz zapewne więcej czasu dla siebie? 
Na razie odpoczywam, ale mam zamiar, w miarę swoich możliwości, zwiedzić najpopularniejsze kraje europejskie, jak np. Francja i Włochy. 
Będę miał również czas na przeczytanie interesujących książek (na które wcześniej nie miałem czasu) ze zgromadzonego księgozbioru. Przede wszystkim czas poświęcę rodzinie, zwłaszcza mojej wnuczce Agatce.
-Czy mógłby Pan, jako doświadczony człowiek, udzielić nam - młodym ludziom kilku wskazówek na przyszłość?
Chcę powiedzieć: Tyle świat ma zapotrzebowania na Ciebie, ile go sobie stworzysz. Szkoła średnia, to ważny etap w życiu człowieka, systematyczna praca zamienia zdolności w umiejętności, co można wykazać na egzaminie maturalnym, który daje szanse na studia. Dziś świat jest szybki, czas nieubłaganie płynie i nie warto go marnować, bo jaki jest nasz wysiłek i postępowanie, takie jest nasze przyszłe życie.Dziękujemy za rozmowę: Przemysław Rogala i Marcin Szamański
Facebook

price of adobe dreamweaver cs6 for mac os x microsoft project professional 2016 student license